Opnieuw een online herdenking door corona

Net als vorig jaar zijn we in Mortsel genoodzaakt om de herdenking van het bombardement van 5 april 1943 online te laten doorgaan. Als voorzitter van de vzw, ben ik trots dat we er opnieuw iets moois van hebben kunnen maken. Vooral de beelden van de schoolkinderen die bloemen leggen aan de witte kruisjes op het ereperk, treffen mij. En dan de muziek van het koperkwintet olv Michiel van Camp, Lien Kooijman, Dieter Stryckers en de Mortsel Mira… De herdenking is hieronder te bekijken.

Meer info is er gepubliceerd op de website van de vzw, via deze link.

Om de online herdenking nog wat extra te geven, roepen we iedereen op om iets online te delen met de #5april1943 Ik zal alles delen in mijn stories! Zie www.instagram.com/pieter.serrien en www.facebook.com/pieter.serrien

Mijn herdenkingstoespraak

klik op links om naar de herdenkingspagina’s te gaan

Een plots afscheid van een dierbare. Geen laatste knuffel, geen laatste zoen, geen laatste keer in elkaars ogen kijken. Afgelopen jaar maakten te veel mensen het mee. 78 jaar geleden nam het bombardement plots 936 levens weg. Zij die achterbleven tussen het puin, hadden soms zelfs geen lichaam aan te rouwen. Zij die achterbleven kregen geen antwoorden, die kwamen pas tientallen jaren later en dan nog waren ze nooit voldoende.

Armand Roothooft is iemand die achterbleef. ‘Het zoeken naar mijn zusje, dat vergeet ik nooit’, vertelt hij. ‘Ze lagen allemaal onder witte lakens op de speelplaats. Tussen 1943 en 1948 werden we van zeven herleid tot vier. Dat bombardement eindigde precies niet. Moeder stierf in 1946, verminkt door het bombardement. Een paar maanden later is ook vader vertrokken.

Jacqueline Hiernaux is iemand die achterbleef. ‘Ik was alleen, de enige die overbleef. Het was een vage periode. Het fezelen in de familie waar ik als zevenjarige niets van mocht horen. De begrafenis. Wekenlang kon ik niet eten, moest ik precies overgeven. Na een tijd ontbrak in mijn herinnering elk beeld van mijn moeder en broers André en Jean. Het niet-weten hoe het voelt om mama te kunnen zeggen, daar lijd ik nu nog erg onder.’

Zij die achterbleven misten hen zo hard, dat ze – zoals getuige Maria Totté het verwoordt – ‘heel lang bleven staan’: ‘Mijn moeder kon niet meer’, vertelt ze. ‘Mijn ouders deden telkens een hele omweg om niet in Mortsel te moeten zijn. Tegenwoordig zijn er psychologen, maar toen niet. Ik moest er maar mee leven. Er was geen tijd voor.’

Zij die achterbleven vonden troost bij elkaar, verzamelden bidprentjes, stapten samen in de optocht van 9 april, gingen van deur tot deur om alle hulpbehoevenden bij te staan. Zij die achterbleven trokken weg uit Mortsel, staarden ontredderd naar de lege plaats aan tafel, bleven zwijgen tientallen jaren lang.

Voor zij die achterbleven schreef ik mijn boek. Voor zij die achterbleven maakten we de online slachtofferlijst. Voor zij die achterbleven hebben we onze vzw opgericht. Voor zij die achterbleven, staan we hier vandaag.

De tranen over Mortsel zijn van hen, ze voor hen. Ze drogen kunnen we niet, dat hoeft ook niet. We zien ze, we horen ze, nu nog altijd, bijna tachtig jaar later. 

5 gedachten over “Zij die achterbleven, herdenkingstoespraak 5 april 2021

  1. GEACHTE PIETER
    HET IS GOED DAT WE DE VELE MENSEN HERDENKEN EN MET ONS ALLEN GEEN MENSEN VOLGEN DIE HAAT EN RASSENSCHEIDING PREKEN
    WIJ ZIJN ALLEMAAL MENSEN MET ONZE EIGEN IDENTITEITRESPECT VOOR IEDER MENS EN VERDRAAGZAAMHEID
    VAN HARTE
    FAM VANLOOVEREN OSCAR

  2. Even stilstaan bij dit alles is het enige dat je nog kunt doen. Het lijkt niet veel, maar misschien helpt het hen die achterbleven een klein beetje.
    Zelf hebben we in de familie geen getroffenen, maar ik weet wel dat mijn grootmoeder erg bezorgd was toen ze het nieuws van het bombardement vernam. Haar zuster woonde in Mortsel, ze wilde er naar toe maar ze konden nergens door. Toen al hoorde ze verhalen van zij die uit de hel kwamen. Daar vernam ze dat de wijk waar haar zuster woonde niet getroffen was. Het leven ging gewoon verder…

  3. 5 april 1943. In gedachte ben ook ik bij de gevallenen van de tweede wereldoorlog.
    Het mag gezegd worden dat we daar gerust vaker en zeker in deze tijd bij stil mogen staan.
    Ik heb de tweede wereldoorlog niet meegemaakt.
    Wel weet ik mij de verhalen van mij vader, mijn opa en oma en schoonouders te herinneren. Ze zijn opgeslagen in mijn geweten. Mijn geweten hoe we als mens met elkaar dienen om te gaan.
    Ieder heeft herinneringen aan deze gruwel en draagt wel ergens een litteken mee.
    Oorlog kent geen winnaars er zijn helaas alleen maar verliezers.
    Laten we allen er alsjeblieft zorg voor dragen dat dit nooit maar dan ook nooit meer ons gaat overkomen.
    Ad Graumans
    Breda,
    5 april 2021

Laat een reactie achter op OSCAR VANLOOVEREN Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s