Interview met Pieter Serrien door Eline Dedecker

“Persoonlijke getuigenissen zijn de belangrijkste bouwstenen van de geschiedenis”

Sinds oktober 2014 ligt Zo was onze oorlog, het derde boek van Pieter Serrien (29), in de boekhandel. Hierin vertellen 800 gewone burgers hoe zij de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt in het bezette Vlaanderen. Naast schrijver is Pieter ook nog historicus en leerkracht geschiedenis. Een historische duizendpoot met een ijzersterke drijfveer.

© Student journalistiek Eline Dedecker – dec 2014

Exact honderd jaar geleden begon de Eerste Wereldoorlog. Een thema waarmee we het afgelopen jaar overstelpt werden. Ook Pieter Serrien bleef niet achter. Als je aan hem vraagt waar de interesse voor oorlog vandaan komt, antwoordt hij zonder twijfelen: “Mensen hebben bij oorlog specifieke herinneringen. De echte emoties en structuren in de maatschappij worden duidelijk. Er vinden op zo’n moment zulke ingrijpende gebeurtenissen plaats waardoor er een verhaal te vertellen valt. Bovendien zijn moeilijke geschiedenissen interessanter dan eenvoudige geschiedenissen. De complexiteit van de samenleving komt naar boven.” Pieter heeft met Zo was onze oorlog een knap getuigenissenverhaal tot stand gebracht. Geschiedenis is voor hem veel meer dan louter droge feiten. “Persoonlijke getuigenissen zijn de belangrijkste bouwstenen van de geschiedenis. Zo wordt je werk doordrongen met menselijkheid.” Het boek is het resultaat van een uniek project waarbij hij jongeren op pad stuurt over heel België om getuigen van de Tweede Wereldoorlog te interviewen.

“Geschiedenis is veel meer dan louter droge feiten.”

“Ik wil de lezers het gevoel geven dat ze met de getuigen in de sofa zitten.”

“Geschiedschrijving is meer dan een historicus die achter zijn bron zit.”

0

Lees verder

Zeventig jaar geleden: V-bom op Cinema Rex

cover-lowresIn september 2016 verscheen met Elke dag angst mijn geschiedenis van de V-bommen, met een uitgebreid hoofdstuk over de Rex. Meer info vind je via deze link.

 

Meer info over de inslag op de Rex, vind je via deze link.

Op 16 december 1944 bezocht Camiel De Vree (°1929, Antwerpen) met zijn vriend Raymond de Antwerpse bioscoop Rex. De twee gingen de Amerikaanse kaskraker The Plainsman met Buffalo Bill te bekijken: ‘Het was alsof ik een voorgevoel had, want toen we toekwamen, merkte ik nog op: “Hotel Beaulieu ziet er nogal een stevig gebouw uit, als er iets gebeurt, kunnen we langs daar vluchten.” Binnen zat er al veel volk. Wij namen plaats op de begane grond, op de achtste rij. Ik zat op de hoek, Raymond zat naast mij. De film liep reeds tegen het einde. In die tijd kon men binnenkomen wanneer men wou, want een film werd steeds herhaald. Na een tijd stond de man naast Raymond op. Wij zijn toen elk een plaats opgeschoven, want voor ons zaten twee grote Engelse militairen die mijn zicht een beetje belemmerden. Rond 15u15 was Buffalo Bill aan een paal vastgebonden, maar hij had zijn revolvers nog. Net op het moment dat hij die wou trekken, viel de V2.’ Om 15u23 barstte de hel los.

unnamed-2Als je een filmpje meepikt in de UGC op de De Keyserlei, denk dan even aan wat er zeventig jaar geleden gebeurde. Bijna onzichtbaar, op de grond in de zij-ingang staat een herdenkingsmonument voor de V2 op Cinema Rex

Lees verder

Zeventig jaar geleden: V-bom op de Teniersplaats

Wil je meer weten over de V-bommenterreur? Lees via deze link meer over mijn boek Elke dag angst

cover-lowresSinds oktober 1944 probeerden de Duitsers het bevrijde België te destabiliseren door met een massale bommencampagne vooral de havensteden te vernietigen. Ditmaal waren het geen luchtaanvallen, maar de zogenaamde ‘vliegende bommen’. De V1 was een onbemand vliegtuigje, volgestopt met explosieven. De V2 was de eerste ballistische raket. Beide waren bijzonder dodelijk, onvoorspelbaar en willekeurig: het was het begin van een maandenlange oorlogsterreur, ook al leek de gruwel voorbij na de bevrijding in september 1944.

SOMA-70745-V2Groenplaats

Lees verder

Terugblikken op de Boekenbeurs

De Boekenbeurs was een succes. Mijn drie boeken deden het goed én opvallend: vooral Tranen over Mortsel trok veel interesse. Ook Oorlogsdagen kon weer wat nieuwe lezers verwelkomen en Zo was onze oorlog ging vlot over de toonbank. Er was ook minder nieuws: mijn uitgeverij in de oog van de storm. Uitgevers die ontslagen worden. Als iemand waar ik zo veel aan te danken heb moet vertrekken, doet dat pijn. Als je mij wilt zien op de Boekenbeurs: hier zie je mij in een filmpje! (op 0:35) Lees verder

Zo was onze oorlog

‘Het was 10 mei 1940 toen mijn zussen en ik op straat stonden te juichen. We zagen vliegtuigen overkomen en hoorden dat het oorlog was. Wij wisten niet wat oorlog was en waren blij dat we die dag niet naar school moesten. Onze pret was van korte duur, want we moesten sjaals breien voor de soldaten en enkele dagen later besliste mijn vader dat we, net als vele anderen, zouden vluchten.’

Lees verder